Ojczyzną Cane Corso (CC) jest półwysep Apeniński i Sycylia. Tam od wieków używano ich przodków do walk u boku legionów rzymskich jak również i na arenach. We Włoszech zachowały się dwa typy potomków tych starożytnych molosów. Większe i cięższe dały początek mastifowi neapolitańskiemu, mniejsze i zwinniejsze zaś Cane Corso. CC z czasem zaczęły być wykorzystywane jako stróże mienia i gospodarstw, sama nazwa Cane Corso oznacza według wielu tłumaczeń psa podwórzowego.

Liczebność rasy mocno spadła po II wojnie światowej. W 1979 r. znaleziono i skrzyżowano ze sobą cztery pierwsze egzemplarze. W latach 80-tych odnaleziono w południowych regionach Włoch jeszcze dwadzieścia egzemplarzy tej rasy. Potomstwo czterech pierwszych skrzyżowano z tymi 20-ma, co dało początek całemu współczesnemu pogłowiu cc.

W Polsce pierwsze egzemplarze pojawiły się w 1996 r. importowane z USA, następne przyjechały z Węgier i Włoch.

CC ze względu na swój charakter i wygląd polecane jest jako strażnik domostwa i obrońca. Choć nie są to psy obdarzone wrodzonym instynktem agresji nie powinny być pozostawiane zupełnie bez szkolenia, gdyż ich instynkt terytorialny stanie się bardzo silny. Warto przed nabyciem psa tej rasy przeanalizować swoje możliwości a najlepiej mieć wcześniejsze doświadczenia z podobnymi psami.

CC, jako pies miejski wymaga dziennie około 1,5 godzinnego spaceru. Dobrze socjalizowane od szczenięcia nie sprawiają kłopotów w kontaktach z innymi psami. Wobec ludzi również nie okazują agresji. W stosunku do dzieci zachowują się delikatnie i ostrożnie, choć mogą bronić swoich podopiecznych przed innymi rówieśnikami.

Wzorzec rasy określa CC jako psa silnego, mocnej budowy, więcej niż średniej wielkości. Waga suk może się wahać pomiędzy 38-45 kg, zaś psów pomiędzy 42-50 kg. Głowa CC musi być duża z cechami typowymi dla molosów. Oczy średniej wielkości, ciemne, lekko wypukłe. Tułów mocnej budowy z prostym umięśnionym grzbietem i nieznacznie opadającym zadem. Włos krótki, błyszczący z niewielką ilością podszerstka.

Ogólnie można powiedzieć, że są to psy bardzo przyjazne, mało hałaśliwe, pogodne, o wesołym usposobieniu, ale nie nadmiernie rozbiegane i nadpobudliwe. Przyjaźnie nastawione powinny być również w stosunku do zwierząt i innych psów, jednak bywa z tym różnie. Buldożka polecić można w zasadzie każdemu, kto nie wymaga od psa nadmiernej dawki ruchu i wysiłku fizycznego. Szczególnie w gorące upalne dni zapewnić im należy odpowiednią ilość cienia i nie zmuszać do spacerów w słońcu, poza tym buldożki są bardzo mało wymagające jeśli chodzi o pielęgnację sierści czy inne zabiegi. Potrafią przystosować się do bardzo wielu przyzwyczajeń swych właścicieli tak by nie być uciążliwym. Zawsze są wesołe a do zabawy nie trzeba ich długo zachęcać. Budzą duże zainteresowanie swym niecodziennym wyglądem.

Buldożki francuskie pochodzą z krzyżówek wielu ras dokonywanych w poprzednim stuleciu. Podbiły one serca artystów i ludzi z wyższych sfer w Paryżu. Swym wyglądem przypominać mają miniaturowego psa bojowego. Sylwetka zwarta, krótka i muskularna, uszy stojące nietoperzowate, ogon naturalnie krótki, nisko osadzony, grubszy u nasady i lekko zawinięty w bok, nieodstający. Głowa duża, szeroka z krótkim pyskiem i płaskim nosem, oczy nisko osadzone, nieco wypukłe, ciemne o żywym wyrazie. Właśnie wielkość i kształt głowy oraz uszy mają bardzo duży wpływ na wygląd buldożka.

Linia grzbietu zaokrąglona ze ściętym zadem. Szyja również powinna być lekko zakrzywiona. Grzbiet szeroki i muskularny. Niezbyt mocno podkasany brzuch.

Łopatki i ramiona krótkie, grube i muskularne. Łapy małe okrągłe z dobrze zwartymi palcami. Pożądane są czarne lub ciemne paznokcie. Kończyny tylne zaś powinny być nieco dłuższe od przednich. W chodzie buldożek powinien być elegancki, swobodny i żywy, co również działa na korzyść.

Sierść musi być krótka, gęsta i błyszcząca. Waga zaś według wzorca wahać się może między 8 a 14kg.